Achttien

Ik word dus over een paar minuten achttien. Tof. Hoewel ik weinig waarde aan mijn verjaardag hecht, vind ik het altijd fijn als mensen eraan denken. Niet door Facebook (waar mijn verjaardag door geweldige klasgenoten van geen kant klopt en aanpassen onmogelijk is), niet omdat ik het ze vertel, maar omdat ze het weten. Een verjaardag moet je niet vieren, maar erkennen. Ik neem het nooit iemand kwalijk als ze mijn verjaardag vergeten, ik vergeet per slot van rekening iedereens verjaardag.

Achttien is wel een leeftijd die speciaal is, vond ik. Als klein jongetje keek ik uit naar rijlessen, volwassen zijn, ‘groot zijn’. Inmiddels ben ik nog steeds maar 1,73, veel zal er niet meer bijkomen. Het rijlessen gaat prima, ik ben al eventjes bezig, volwassen zijn is iets waar ik geen waarde meer aan hecht. Kortom, we zijn terug bij af, achttien is opnieuw slechts een getal, dat mij op donderdagavond minder problemen zal geven. Dat whisky fijner maakt en mijn mening kracht zou moeten bijgeven. Want stemmen is ook al zoiets waar ik ooit naar uitkeek.

Inmiddels zit ik op de bank in Utrecht. Kaarsjes branden, auto’s rijden soms voorbij en als je geduld hebt zie je een tram langskomen. Ik woon hier, ik ga hier naar school, ik heb een soort van anoniem stadsleven waar ik altijd naar uitkeek. Over een paar minuten ben ik de belichaming van waar ik naar uitkeek. Morgen weer een nieuwe dag, waar zullen we eens naar uitkijken?

Letterleven is iets wat ik verwaarloos, waar ik geen tijd meer instop. Ik weet niet meer zo goed ofdat mijn hersenspinsels goed genoeg zijn voor dit medium. Letterleven was een weblog waar ik kleine dingen in het leven veel groter wilde maken dan dat ze waren, ter waardering. Of ik dat wil, of iemand dat interesseert en wat ik anders met Letterleven aan moet, weet ik niet.