Herinneringen zijn geen oplossing. Maar nu ik hier sta, kijkend naar de ondergaande zon die een oranje deken legt over de wereld. De wereld die mooier wordt in dit oranje licht, de wereld die eigenlijk weinig veranderd.Ik was twaalf en ik hing voorover over mijn BMX’je. Om mijn nek hing een grijs touw, met daaraan twee oortjes die eigenlijk iets te groot waren om comfortabel in m’n oor te zitten. Als een hanger hing mijn 128 MB mp3-speler aan het grijze draadje. Het was 2006 en ik had zo’n dertig nummers op de muziekspeler. Het was vakantie en ik zou naar de middelbare gaan. Where’d You Go van Fort Minor speelde hun hitje. Eén van de dertig nummers. Ik wist zeker dat ik het jaar erop de tekst beter zou begrijpen, dan was ik een middelbare scholier.

Op een of andere manier doet deze oranje gloed me denken aan dat moment in de zomer van 2006. Ik pak mijn iPhone, maar het nummer van Fort Minor staat niet in een van mijn afspeellijsten. Youtube streamt het nummer voor me. Zonder haperen, perfect 3G netwerk. Ik studeer en sta ver weg van de plek waar ik droomde al die Engelse teksten volledig te kunnen begrijpen. Ik begrijp de tekst. De stappen die ik tussen deze twee zonsondergangen heb gezet, zijn zichtbaar in het oranje licht.

De schelle ochtendzon trekt het donker uit de nacht. Tien minuten wachten op een tram voelt zo kort. Ik ben weer omringd door mensen, nuchtere mensen. Iedere ochtend lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan, stil sinds de laatste ochtend die je beleefde. De schelle ochtendzon verandert nooit, de koele bries is permanent. Mensen zwijgen en auto’s lijken geen geluid te maken. De treinreis van 25 minuten van Den Bosch naar Utrecht maakte het verschil tussen dag en nacht. De koude nacht in Den Bosch, op weg naar de schelle ochtend.

Vijfenhalf uur geleden zat ik gefrustreerd op de trap in Den Bosch, terwijl ik mijn lenzen uitdeed. Ik wist dat het een lange nacht ging worden. De NS is klaar met werken, maar ik was nog niet uitgereisd. Den Bosch en ik waren op elkaar aangewezen. In mijn jackje en t-shirt voelde de stad kouder dan verwacht. Uren werden afstanden die ik moest uitlopen. De kou een obstakel en de eerste trein mijn finish.

Zometeen sta ik onder een douche. Water inplaats van slaap. Hallo nieuwe dag, een verlengde van gisteren. Mijn volgende finishlijn is de avond. Dan is het toernooi tegen de tijd voorbij.

Een ijzeren hek scheidt mij van een hoop takken. Takken die door zwanen zorgvuldig zijn neergelegd aan de oever van een watertje. Een groot ei pronkt in het midden van de zorgvuldig geplaatste takken. Als een museumstuk aan het water, een crimescene op klaarlichte dag. Een witte zwaan houdt me in de gaten terwijl ik haar kunstwerk bekijk.

Een stukje verderop, op het pad staat de minnaar van de witte zwaan mij op te wachten. Geïntimideerd door twee vogels, omdat ik naar hun liefdesei kijk. Je zou ze maar tegenkomen in een donker steegje, broedend op een ei. Voor mij waren zwanen altijd de uitsmijters van de vijver. Gefrustreerde grote vogels, die eigenlijk heel graag een potje willen matten. Maar nu waren ze aandoenlijk, de kille ijzeren hekken lieten zien waar ze het allemaal voor doen, het alphavogeltje uithangen. Voor hun kroost.

Had ik maar een kast met potjes. Potjes gevuld met alles wat een mens kan missen. Alles waar mensen zich aan vastklampen, wanneer ze bang zijn het te verliezen. Alles wat je pas leert waarderen als het ver weg in een potje in de kast staat. Het laatste stukje op Letterleven werd geschreven op mijn verjaardag. Meer dan twee maanden. Schandalig. Op mijn nieuwe iPhone is geen enkel mapje met Letterleven te bekennen en dat terwijl mijn Blackberry mijn kladblokje was, waarin ik bij gebrek aan vrienden, stukjes uittikte om interessant over te komen. Toen alles wat mijn netvlies passeerde door een Letterleven filter ging. Toen ik meer dan twee uur in mijn hoofd bezig was met een oma die abnormaal hard door een bocht ging met haar auto. Toen ik mijn vrienden vaak uitdrukte met de eerste letters van hun naam.

Was er maar een potje met Letterleven. De filter op mijn netvlies, de uren dat ik bezig kon zijn met niets meer dan niets. En zo zijn er nog duizend dingen die ik enorm graag in een potje wil doen, om het bij me te hebben. Mijn kast die zich vastklampt aan de vervlogen dingen in de potjes. Om de dingen die je mist bij je te houden. Je mist meer dan dat er is.